Μέ γύρισε σ’ ὅλες τίς Κολάσεις. Τρομερές ἦταν! Τό τί γινόταν ἐκεῖ πέρα! Φοβερά πράγματα! Δέν μπορῶ νά τά περιγράψω. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Άλλη φορά είδα ένα μικρό κοριτσάκι τριών έτών, πού τό λέγανε Αγγέλα. Φορούσε ένα σιέλ φουστανάκι και στά χέρια του κρατούσε ένα μικρό μπιλάκι. Ερχεται κοντά μου -έμοιαζε σαν να μη πατούσε στη γη- καί μου λέει: «Θα σε σκοτώσω μ’ αυτό, θα σε πάρω». «Άχ! Πώς θα με πάρης;». «Θά σέ πάρω μ’ αυτό τό μπιλάκι, δεν θα σ’ άφήσω». Ετρεχε αυτή, έτρεχα καί εγώ, σάν να μη πατούσα στή γη καί μέ πήγε σ’ όλες τις Κολάσεις. Μέ κυνηγούσε, καί έβλεπα σπήλαια, τρώγλες, φοβερά πράγματα. Την ρωτάω: «Τί είναι εδώ;». «Εδώ είναι οι Κολάσεις», μ’ απάντησε καί μέ κυνηγούσε με το μπιλάκι- «θα σ’ το ρίξω, θα σ’ το ρίξω», έλεγε. Ετρεχα εγώ, έτρεχε κι αυτή, για να μου τά δείχνη όλα. Να δης εκεί πέρα σπήλαια, πρόσωπα ρυτιδιασμένα, τί να πω! Ενα δάκτυλο ρυτίδα. Τα μαλλιά τους ήταν όρθια σάν αγκάθια, τά φορέματά τους κουρελιασμένα. Παντού γκρεμισμένα χαλάσματα. Τό κάθε σπήλαιο είχε μέσα κολασμένους. Ηταν σάν μιά μάζα -πώς τους θάβεις όλους μαζί, έτσι ήταν- μαζεμένοι και ούρλιαζαν, σπάραζαν, κλαίγανε και οδύρονταν. Όσο μου έλεγε θά σου ρίξω το μπιλάκι, τόσο εγώ έτρεχα.

Διαβάστε περισσότερα »

http://hristospanagia3.blogspot.gr/