«Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ»
“ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ”
Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος
Ἡ προσευχή εἶναι ἡ λεπτοτέρα, ἡ εὐγενεστέρα, ἡ ὑψηλοτέρα λειτουργία τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος.
Διά
τοῦτο καί ὁ προσευχόμενος ἄνθρωπος εἶναι ὁ λεπτότερος, ὁ εὐγενέστερος
καί ὁ ἀνώτερος ἄνθρωπος. Ἡ προσευχή εἶναι πρόνομιον καί δικαίωμα μόνον
τοῦ ἀνθρώπου. Τά ζῶα δέν προσεύχονται. Ἀπόδειξις τῆς πνευματικῆς του
φύσεως καί τῆς θείας του καταγωγῆς.«Προσευχή» κατά τόν Γρηγόριον τόν Σιναΐτην «εἶναι πίστεως ἐνέργεια, ἐνεργουμένη ἀγάπη, χριστιανισμοῦ σημεῖον καί χριστιανισμοῦ βεβαίωσις».
Προσευχή εἶναι ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ.
Προσευχή εἶναι ἡ γλυκυτάτη καί τρυφερωτάτη συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ.
Ὁ
Θεός εἶναι ἄκρα ἀγάπη, ἡ ἄκρα ἀγαθότης, ἡ ἄκρα εὐσπλαγχνία. Ὁ
φιλότεκνος καί φιλόστοργος πατέρας. Νομίζεις ὅτι ὁ α ἤ ὁ β σέ ἀγαποῦν
πολύ. Ἀλλά κανένας δέν σέ ἀγαπάει τόσο ὅσο ὁ Θεός.
Σέ
περιβάλει μέ ἄπειρη ἀγάπη. Σέ ἐδημιούργησε ἐκ τοῦ μηδενός, ἀπό χῶμα.
Καί σύ πήδησες στή γῆ, στόν παράδεισο, ἀπό τίς μεγάλες παλάμες τοῦ Θεοῦ.
Αὐτός λοιπόν πού σέ ἔπλασε καί σέ ἀγαπάει θέλει νά ἀκούη τήν φωνή σου,
νά ἔχη κοινωνία μαζί σου, νά τοῦ ὁμιλῆς, καί Αὐτός νά ἀκούη μέ προσοχή
καί τήν τελευταία σου λέξι, καί τόν πιό μικρό ἦχο τῆς φωνῆς σου. Ἡ
προσευχή στήν Γραφή παρομοιάζεται μ᾿ ἕνα εὐῶδες θυμίαμα τό ὁποῖον οἱ
ἄγγελοι περισυλλέγουν ἀπό ὅλα τά σημεῖα τῆς γῆς, καί τό ἐναποθέτουν εἰς
τήν βάσι τοῦ πυρίνου θρόνου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ὀσφραίνεται τήν εὐωδία τῶν
προσευχῶν τῶν ἁγίων, χαίρεται, ἐάν εἶναι θυμωμένος, καί ἀντί τιμωριῶν
καί ποινῶν, δίδει εὐλογίες, δωρεές, καί κάθε Του ἀγαθό.
